Çok uzun zaman olmuş gerçekten... ne koptuk ne dostluğumuz hasar gördü... Aksine daha da güçlendi daha da büyüdü... Aslında çok uzun bir zaman değil kujuyla tanışıklığımız... Ama bize sorarsanız; belki de yıllar oldu diyebiliriz... O kadar çok şey paylaştık ki; (bir yıldan biraz fazla oldu arkadaşlığımız)  hüznü, neşeyi, kahkahalarımızı; umutlarımızı yediğimiz lokmayı, sanal da olsa kahvemizi, bir sıcak çayımızı bile paylaştık... her gün muntazam görüşmelerimizin hiç farkı olmadı sanal ortamın verdiği sıcaklıktan...ha sanal ha gerçek.bizim için gerçek olan; adını dostluk koyduğumuz yüreklerimizdi....

İkimizin de kendimize ait ayrı bloğu var...bunun yanı sıra bu ortamdan başka bizi bekleyen sorumluluklarımız tabii ki...burayı bir hevesle birlikte açtık..birlikte bir şeyler paylaşmak için...ama gün içinde o kadar çok şey paylaşıyoruz ki; belkide bu yüzden burayı unuttuk...burası bizim ortak evimiz...yeniden derlemeli, bakım yapmalı kış havasından çıkarmalı, camı perdeyi açmalıyız ki içeri güneş girsin ve bizi takip eden dostlarımız bu güneşten nasibini alsın istedik...Ve Geri Döndük...:))

Hayat ağırdır arkadaşlar. Herkesin ki gibi... Kimsenin yaşamı kolay değildir... Türlü türlü sorunlarımız, sıkıntılarımız var... Ve bu sıkıntılar arasında en ihtiyaç duyulan şey sevgidir... Dostluktur... İki sıcak sohbet, bir gülen yüzdür. Çok şükür biz sıkı sıkı bağlıyız ve hep sahip çıktık birbirimize... Kah benim gözyaşım aktı, kah kujunun ama ikimizde birbirimizden uzaklarda da olsak, gerçek dostluk gücünü hep gösterdi bize... Her zaman hüzün değildi yaşamımızda konuk ettiğimiz; yaşamın diğer adı da neşedir... ve çocuk ruhumuzdan yükselen kahkahalarımız kilometreleri aştı, yüreğimizde hissettik... Bir telefon çağrısı bile yetti birbirimize yetişmemize; iki elimiz kanda olsa bile.

Hiç şüphemiz yok bizim dostluğumuzun güzelliğinden... Kimsenin de olmasın... ki onlar kendini çok iyi biliyorlar... Allah izin verdiği sürece sürecek ve ileriki yaşamımız için kurduğumuz hayallerimizde gerçek olacak... İnanmak her şeydir. Başarmanın yarısıdır... Kimsenin bizim dostluğumuza inanmasına ihtiyacımız yok. Biz birbirimize inanıyoruz:))

Herkes sıkıca tutsun yüreğini... Kimler var kimler yok yoklasın. Mühim olan bir elin parmaklarını geçmesi değil; o yüreği kaç kişiye emanet edebilirsiniz. İŞTE BUDUR ÖNEMLİ OLAN...

İyi ki emelkuju var...kimsenin değil; kendi adımıza...:))